We zijn thuis!

Rustig aan rijden we het straatje in waaraan de villa's staan waarin we zullen verblijven. Het voelt vertrouwd. We zijn weer thuis. Het zonnetje verstopt zich nog even voor ons terwijl we de auto parkeren.

Achter de villa treffen we Annie, Sylvain en Johannes aan. Annie is al druk bezig met een onwijs lekkere maaltijd voor iedereen in elkaar te zetten. We horen dat we nog heel wat uurtjes hebben voordat de anderen er zullen zijn. We zoeken daarom snel een kamer uit, pakken onze boards uit en schroeven de vinnen er onder. Gauw kleden we ons om en lopen de vertrouwde route door het bos naar het strand toe. Wanneer we over de duin heenlopen komt ons een zachte bries vanaf de zee tegemoet. Voor ons zien we hoe de golven in chille lijntjes binnenglijden. In no time hebben we onze leash vast en paddlen we naar achteren. Daar treffen we Johannes en Sylvain aan die al van de golven genieten. We pakken een paar heerlijke setjes en hebben de grootste lol. Alledrie zitten we vol energie en zelfs de zon geeft ons een extra boost. Af en toe voelen we een paar regendruppels op ons spatten en in de verte zien we een regenboog aan de horizon verschijnen. Beter kan deze week niet beginnen.

Na het surfje douchen we even lekker en dan is het tijd om te genieten van de relaxte sfeer en te wachten tot de anderen er zijn. Lars en Maarten halen hen op vanuit Bordeaux. Rond een uurtje of negen zijn ze er. Ondertussen heeft Annie het eten voor ons klaarstaan en kunnen we aan tafel. Na een voorstelrondje, een paar biertjes en wijntjes komt iedereen langzaam aan los. De directe vragen komen dan ook steeds makkelijker over de lippen: "Hebben jullie je eigen banaan bij je?" (de vraag was eigenlijk of ze hun eigen surfboard bij zich hebben...) De gesprekken worden met de minuut hilarischer.

Hoe leer je elkaar eigenlijk kennen en weet je dat het goed zit dat je met elkaar op surf road trip kan gaan? Vroeger snuffelde je eerst wat aan elkaars wetsuit en langzaam aan werkte je er naartoe om aan het puntje van elkaars surfboard te sabbelen. Tegenwoordig slaan we dat hele gesnuffel over en hoppa, sabbelen we direct aan elkaars board.

Voor degenen die nu helemaal van het padje af zijn waar deze blogbijdrage over gaat, dit was slechts ter illustratie waar de gesprekken op begonnen te lijken na de heerlijke maaltijd en de invloed van de lekkere wijntjes en biertjes.

De volgende ochtend staat om 9 uur een lekker ontbijtje voor ons klaar waarna we in de tuin wat theorie uitgelegd krijgen over het surfen. Voor een aantal mensen zal het zo dan echt de allereerste surfervaring worden.

Samantha en Hanne hebben even wat overreding nodig om toch maar een softtop surfboard mee te nemen. Heel eigenwijs staan ze beiden eerst toch klaar met hun eigen board. Uiteindelijk pakken ze dan toch het aangeraden board en lopen ze met Lars mee naar het strand.

Het grootste deel van de groep blijft voorin in het schuim waar ze de kracht ervaren die de golven in zich hebben. Na een tijdje worden de eerste staande ritjes gemaakt. Geweldig om te zien hoe ze met een enorme grijns op het board staan en helemaal stoked van het surfen worden.

Hanne paddled naar achteren door waar ze een aantal heerlijke golven weet te pakken en weet zich stukje bij beetje te verbeteren dankzij de aanwijzingen van Johannes. Op een gegeven moment ligt ze vlak achter de line up te wachten op een golf die ze wil pakken wanneer er een heethoofdige fransoos aan komt paddlen die een heel verhaal in het Frans begint af te steken. Hanne geeft aan hem niet te begrijpen waarop hij in het Engels zegt dat beginners hier niet achterin horen te liggen en dat softtops hier al helemaal niets te zoeken hebben. Dan komt er een prachtige golf aanzwellen. Hanne paddled in, de fransoos ook. De fransoos dropt zelf nog even heel hard in, maakt een prachtige wipe out terwijl Hanne de golf goed weet te pakken. Het gezicht van de betreffende fransoos... Onbetaalbaar!

Samantha en Anouk pakken ook wat prachtige golfjes tot ze moe maar voldaan het water uitkomen en dan heerlijk op het strand gaan liggen relaxen.

We leven hier het goede leven en genieten met volle teugen. Meer is er eigenlijk niet nodig om gelukkig te zijn.

Hoe Carlos Fernandez, Carla werd... Of toch Luna

De afgelopen dagen waren wat minder spectaculair om over te schrijven. We hebben vooral enorm genoten van de omgeving, de golven en het zonnetje. Heel veel meer is er hier dan ook niet te doen helaas.

De overhead golven maakten plaats voor wat kleinere golven. Onder het motto klein maar fijn, hebben we de derde surfspot bij ons hostel in de buurt opgezocht. Uren lang lagen we in het water, de tijd vloog voorbij.

Tijdens een korte pauze aan het strand viel het ons op dat 3 mannen ons zaten te bekijken. Duidelijk niet uit Spanje aan hun witbleke huid te zien. Ze speelden een potje frisbee voor onze neuzen tot wij weer het water in gingen voor nog een portie golven. Vanuit het water zien we hoe ze heel dicht bij onze tassen gaan zitten. Overduidelijk volgen ze nauwlettend wat we doen en ze wachten... En wachten... Nadat we ruim een uur in het water hebben gelegen duurt het ze blijkbaar toch te lang. Arme jongens...

De rest van de avond koken we gezellig wat en doen een poging om naar de plaatselijke cocktailbar te gaan. Tevergeefs. Dicht. Het wordt een vroege avond. Zelfs de wifi werkt niet lekker mee zodat er ook geen filmpje gekeken kan worden. Verplicht komen we hier tot rust.

Sam en Anouk willen toch graag even wat afwisseling van omgeving en besluiten een dagje te gaan shoppen in Santander. Hanne blijft bij het hostel om nog wat golfjes te kunnen pakken.

In Santander vinden Sam en Anouk al gauw de winkelstraat en kunnen zij hun hart ophalen in de vele winkeltjes. Het enige wat hen opviel was dat de winkeltjes toch wel vrij ver uit elkaar lagen. Op de terugweg bleek dan ook dat ze eigenlijk de verkeerde kant op zijn gelopen. In de andere richting was blijkbaar toch de hoofdwinkelstraat. Achja... Je kan niet alles hebben. Bepakt met allerlei tasjes kwamen ze weer terug in het hostel waar Hanne net klaar was met douchen, surfboard inpakken en opruimen.

We besloten om de laatste avond nog een keertje een hapje te gaan eten buiten de deur en een laatste poging te doen om naar de cocktailbar te gaan. Opgetut en wel vertrekken we en na het eten rijden we naar de cocktailbar. Fingers crosssed... Zou het? Zou hij dan echt open zijn? Te vroeg gejuigd...

Terwijl dit stukje geschreven wordt rijden we alweer in Frankrijk, onderweg naar nog eens het Surfoutletcentrum. Hierna begint voor ons dan echt de week in de villa met Surfana surftrips. Een week lang genieten, gekke dingen doen, feestjes en vooral heel veel surfen!

Voordat dit blogstukje afgesloten wordt nog even terugkomend op Carlos Fernandez. Bij het hostel liep een lief schattig hondje wat wij in onze harten gesloten hebben. Wanneer we thuiskwamen begroette Carlos ons vol enthousiasme en week niet van onze zijde tot we Carlos allemaal begroet hadden. Op een gegeven moment kwamen we tot het besef dat Carlos ook wel eens een Carla zou kunnen zijn. Vlak voordat we vertrokken vroegen we naar de naam van onze Carlos Fernandez. Het is Luna. Het lijkt er niet eens op. Stiekem blijven we erbij, het is toch een echt Carlos Fernandez.

Adios Espagna! Bonjour la douce France!

De golven wachten op ons! Van flat naar close out.

Zondag kregen we als idee om de dag erna met de auto naar Bilbao te rijden. Anouk wilde erg graag eens naar het Guggenheim en laat er nou net de komende dagen weinig golven binnenkomen.

's Morgensvroeg checken we nog even de website van het Guggenheim. Helaas... gesloten. Dan toch maar gauw nieuwe plannen maken. We rijden naar San Vicente om een lekker typisch Spaans ontbijtje te scoren. Churros! Deze werden vergezeld door warme chocolademelk. Of zeg maar gerust warme vla. Erg lekker! Na deze lekkernij rijden we door naar Torrelavega waar CeCe surf zit. Een surf store die gespecialiseerd is in longboards en waar Ruben Fuente (een van 's werelds meest bekende longboarders) regelmatig zijn gezicht laat zien. De winkel blijkt gesloten te zijn wanneer we voor de etalage staan. In deze regio is er blijkbaar een feestdag. We rijden weer terug naar ons hostel en besluiten de rest van de middag aan het strand te verbrengen.

Met een gezonde kleur op onze lijven besluiten we de avond gezellig door te brengen met de oom en tante van Samantha die toevallig in de buurt zijn. We zoeken een leuk restaurantje op in San Vicente waar we de heerlijkste gerechten voorgeschoteld krijgen. Na het eten nemen we afscheid van de oom en tante van Sam en rijden richting een cocktailbar die ons is aangeraden. Misschien kun je het al raden... Maar deze bar is vanavond gesloten.

De volgende ochtend rijden we alsnog richting Bilbao. De stad ademt iets bijzonders. We zien prachtige oude gebouwen en dan ineens doemen voor ons de futuristische contouren van het Guggenheim op. We moeten nog even een paar malloten ontwijken en een supersmalle parkeergarage inrijden voordat we er eindelijk zijn, maar dan hebben we ook wat! Het gebouw is meer dan bijzonder te noemen. De architect is er in geslaagd om zijn visie over te brengen en Bilbao op de kaart te zetten hiermee. Binnenin het gebouw zijn niet alle verdiepingen toegankelijk door werkzaamheden en veranderingen van exposities. We bekijken wat er voor ons toegankelijk is en met name een van de laatste ruimtes maakt indruk op Anouk en Hanne. In deze ruimte hangen 10 schermen waarop artiesten, afzonderlijk van elkaar gefilmd en in andere settings, hetzelfde lied ten gehore brengen. Sommigen klinken ietwat minder zuiver... Toch weet het geheel je te pakken en neemt je mee naar een een ander besef van tijd en ruimte.

Na het Guggenheim maken we nog even gebruik van de mogelijkheid om te shoppen aangezien de auto onder een shoppingcenter geparkeerd staat.

Op de terugweg naar ons paradijsje op aarde stoppen we nog even bij een Media Markt om voor Sam te kijken naar de onderdelen om haar GoPro werkend te krijgen en voor een micro sd voor Hanne. Uiteindelijk vertrekken we met een gloednieuwe GoPro 3 voor Sam. Eindelijk kan ze gaan filmen vanaf haar board!

Eenmaal thuis koken we snel en dan kleed Hanne zich zo snel mogelijk om voor een surfje. Anouk en Samantha twijfelen nog. Het is namelijk maar voor een uurtje... Uiteindelijk besluiten ze toch te gaan. Terwijl zij omkleden rent Hanne alvast vooruit.

We genieten. We krijgen die grijns na een aantal golven niet meer van onze gezichten en willen meer en meer. Langzaam aan kleurt de lucht prachtig in haar nachtelijke kleuren en worden de golven te hoog voor deze zandbanken. Close out. We gaan het water uit met een heerlijk gevoel en dan is het tijd voor een warme kop chocolademelk vergezeld door chocolade. Vanaf morgen zal de surf los gaan!

Wanneer het licht genoeg is gaat Hanne zo snel mogelijk richting het water, bewapend met Keahana. Na een kwartier over het water te hebben gestaard, besluit ze het toch op een surfje te wagen. Een keer paddeld ze naar achter en dan komt toch het besef. Deze golven zijn niet de golven waarin ze zich nu zou moeten wagen. Ze slaan snel dicht en hebben zoveel meer kracht dan in Nederland. Wanneer de set aan haar voorbij getrokken is verlaat ze het water weer. Onderweg terug naar het hostel komt ze Sam tegen. Ze besluiten samen voor het ontbijt te gaan zorgen en maken er een heerlijk ochtendwandelingetje van.

Na het ontbijt rijdt Hanne nog gauw naar een van de strandjes dichtbij aangezien ze daar voor Jeroen een fin op kan halen bij Carlos van CeCe surf. Leuke bijkomstigheid is dat ze daar ook Ruben Fuente even ontmoet.

We krijgen de tip om naar het strand van Oyambre te rijden. Daar is een grotere kans op surfbare golven voor ons. Wanneer we onze boards weer uit de auto hebben geladen zien we ineens een bekend gezicht. Het zal toch niet... Daar hebben we Jean-Paul/Jean-Piere of ehm dinges. In ieder geval was dat de vent die tijdens het Surfanafestival vlakbij onze tenten in een boardbag heeft geslapen bij gebrek aan tent. Zelfs in de regen! Na een kort praatje nemen we afscheid. De golven wachten immers op ons! Wanneer we op het strand lopen, wordt er ineens maar ons geroepen. Blijkbaar staat er een professionele surfer. We glimlachen vriendelijk en lopen dan met de boards onder onze armen door. Arme vent...

Het surfje geeft ons alledrie vleugels. We pakken golven meer dan head high en genieten. Tegen dit gevoel kan niets op! We gaan door tot onze armen niet meer kunnen of we zo een enorme dorst hebben dat we wel even moeten stoppen. Vol van de golven die we hebben gesurft praten we door elkaar tot we wat rust vinden. Wat was dit onwijs gaaf!

Na een korte pauze gaan we nog een keer het water in tot we niet meer kunnen. We besluiten om lekker naar huis te gaan, boodschapjes te doen en de rest van de avond te relaxen na een übergezonde maaltijd. We beginnen echt te verlangen naar groentes en heel erg gezonde dingen! Uiteraard gaat dit gepaard met een lekker flesje wijn (p.p. voor twee dames). Proost!

Ken, Het Gele Kanon en Keahana zien eindelijk de golven!

Eindelijk is het licht buiten. Snel kleden we ons om zodat we eindelijk het water in kunnen wanneer er wel golven zijn!

Stoked en met een enorme grijns op onze gezichten lopen we naar het water. Samantha slaat helaas dit surfje nog even over aangezien ze zich gister enorm beroerd voelde.

Eenmaal op het strand kijken we hoe de golven lopen. Clean in kleine setjes en dat in een azuurblauwe setting.

Snel maken we onze leash vast en rennen het water in. Het is net even iets frisser dan gedacht, maar de stoke wordt er niet minder om. Al gauw merken we dat we op de verkeerde plek in het water liggen en besluiten om een stuk over het strand te lopen naar een paar andere surfers. We zien met name longboarders. Allemaal vriendelijk. Vrolijk lachend en groetend naar ons. Het is erg gemoedelijk en gelijk pakken we allebij een paar leuke golfjes. We zien hoe de longboarders dansen over de golven. Achteruit, op het hoofd staand, hang5, hang10 en lopend over het board. Geweldig om te zien. Het wordt langzaam aan steeds drukker en het valt ons op dat we de enige vrouwen in het water zijn. Ondertussen krijgt de zon steeds meer kracht en verwarmt ons. We genieten en krijgen de grijns niet meer van ons gezicht.

Wanneer we terugkomen bij het hostel, treffen we een blije Sam aan. Ze voelt zich gelukkig al stukken beter en kijkt ernaar uit om vanavond ook het water in te gaan. Anouk en Hanne kleden zich gauw om, hangen de wetsuits te drogen en ondertussen zorgt Sam voor een heerlijk ontbijtje. Daar zitten we dan. Genietend van een prachtig uitzicht en een heerlijke dag voor de boeg.

We besluiten naar het stadje San Vicente te gaan, op zoek naar een supermarkt. Het stadje is prachtig en blijkbaar zijn wij een loslopende attractie. We worden nagekeken alsof ze nog nooit eerder 3 jonge dames hebben gezien. Bij het toeristenbureau vragen we naar een supermarkt en blijkbaar is er 1 niet al te ver bij ons hostel vandaan.

Na de boodschappen bekijken we de lokale surfwinkeltjes even en bezoeken de surfspot die ons nog is aangeraden.

De rest van de middag wordt gebruikt om in het zonnetje te lunchen en om te relaxen. Hanne besluit om wat slaap te pakken en Samantha en Anouk pakken wat zonnestralen. Helaas komt er al gauw het voorspelde onweer opzetten en verwisselen zij hun bikini voor een lange broek en een warm vest.

Rond een uurtje of 7 is het onweer eindelijk weer ver genoeg weg en kunnen we ons eindelijk met zijn drieën voor een surfje wagen! Er zit wat minder kracht in dan vanmorgen helaas, maar we genieten! Het leven is mooi en wij zitten er midden in!

Deze dag sluiten we af met een etentje bij hetzelfde restaurant als waar we gister waren. De ribbetjes van de bbq daar zagen er namelijk wel heel erg smakelijk uit. We lachen wat af. Helaas gaat het om zaken waar je of bij had moeten zijn of wat toch wel gecensureerd dient te worden...

Dit restaurantje is iedere keer wanneer we er zijn of wanneer we er langsrijden stampvol. Het is ook bij de locals in trek en dat verbaast ons helemaal niets. Het eten is er weer voortreffelijk en bovenal goedkoop (tja... We blijven Nederlanders he...).

Wanneer we het restaurant verlaten worden we vrolijk toegezwaaid door een aantal locals. We blijven een attractie hierzo.

On the road again

We worden alledrie wat minder fit wakker dan de dagen ervoor en met het uitzicht op nagenoeg geen golven, besluiten we om vandaag verder te reizen.

Wanneer we onze bedjes uitstappen voelen we de zandkorrels al knarsen onder onze voeten. Het mooie is dat we dit allemaal anders ervaren. De een vind het echt helemaal niets en de ander geniet ervan.

Bij het campingwinkeltje wordt nog gauw een stokbroodje voor het ontbijt gehaald en we genieten nog even van deze heerlijk bosrijke omgeving. Onze duitse vrienden komen nog even gezellig mee ontbijten voordat we definitief afscheid nemen van hen.

Binnen een uur pakken we al onze spullen en dan is er zelfs nog tijd voor een welverdiende douche voordat we de auto instappen.

De campingbeheerder komt nog even snel controleren of we de bungalow netjes achterlaten en spreekt zijn waardering uit over hoe netjes het is. Blijkbaar wordt het vaak niet zo achtergelaten.

Voordat we echt weer on the road zijn rijden we nog snel naar de surf outlet waar Sam nog iets wil halen voor haar GoPro en Hanne toch maar de fins haalt die door haar hoofd blijven spoken. Er is tenslotte een nachtje over geslapen!

We rijden door prachtige landschappen, overladen door zonneschijn en lachen wat af. We voelen ons vrij en kijken uit naar onze volgende bestemming.

Dan begint de lucht donkerder te worden en zelfs wat regen vormt een mistige deken om ons heen. Wanneer we uitstappen bij de camping die ons is aangeraden worden we onaangenaam verrast door wat we qua weer en qua prijzen treffen. We krijgen bij aankomst het gevoel dat ons een buitenlandse toeristenprijs aangeboden wordt voor een staplek. Het besluit wordt dan al gauw genomen om naar iets anders te zoeken en er wordt een hulplijn ingeschakeld. Er wordt naar Nederland gebeld en we krijgen dankzij Jeroen een adres en telefoonnummer. Ok, we gaan bellen. Dat is nog gemakkelijker gezegd dan gedaan. Ze spreken geen Engels helaas. Ook geen woordje Frans (en laat dat nou net lekker gaan...). Dus Hanne gaat naar de plaatselijke surfschool om een 2e hulplijn in te schakelen. Gelijk wordt er voor ons gebeld en er blijkt ruimte voor ons te zijn. Ver beneden het tarief van de camping waar we nu staan.

Ondertussen worden Anouk en Samantha verwend met Spaanse hapjes die ze van de restauranteigenaar aangereikt krijgen en wanneer Hanne er weer is krijgen we zelfs nog een hapje en een biertje aangeboden. Hoe komen we hier nog weg? Die meneer wil maar al te graag dat we blijven!

De zoektocht naar ons volgende onderkomen is nog even een dingetje... Jeroen heeft ons een perfecte routebeschrijving gegeven vanaf de andere kant dan waar wij vandaankomen. We rijden dan ook heerlijk verkeerd. Wel zien we daardoor de prachtige stad San Vicente. We zijn gelijk verliefd op dit stadje. We vragen toch maar even naar de weg. Hulplijn 3: 3 personen. 1 hele lieve vrouw en 2 charmante mannen. Ze zoeken via internet en met gezond verstand waar we moeten zijn. Dan wijzen ze ons aan dat we aan de andere kant van de baai moeten zijn. Weer de auto in. We hebben gevonden wat ze ons aanwijzen en nu kunnen we de routebeschrijving van Jeroen ook gebruiken. Toch zien we het pad niet waar we moeten afslaan. Aan het strand nog maar eens vragen. De meneer daar vraagt ons even mee te lopen en vraagt: "Zien jullie dat bord daar 100 meter verderop?" Hij lacht erbij. Dit hadden we inderdaad wel moeten zien. Blond. Op het bord staat met grote letters de naam van onze eindbestemming...

Na nog geen minuut zijn we er en we worden met open armen ontvangen. Blijkbaar is er wel een Frans sprekende man en die vertaalt alles wat zijn vrouw verteld. Het wordt stiekem toch tijd om wat Spaans te leren. We kiezen een fijne ruimte en komen tot rust. We zijn beland in een paradijsje op aarde en de weersverwachtingen zijn ons zeer goed gezind! Nu de golven nog.

Vanavond doen we het verder rustig aan. We eten een hapje waar we de laatste routeaanwijzingen gevraagd hebben en daarna vertrekt Sam alvast lekker naar Pluimedijk.

Anouk en Hanne maken hun board alvast surfklaar voor morgen en komen in gesprek met een lieve Hells Angel die ons de surfvoorspellingen komt vertellen nadat hij ze voor ons heeft uitgezocht. Morgenvroeg gaan we het water in!

Oh en trouwens... Ons paradijsje op aarde lijkt in niets op een camping... Stelletje luxepaardjes dat we zijn! Een heerlijk hostel met fijne bedjes, een eigen badkamer, gezamelijke keuken, stalling voor de boards, een bbq, buitendouche en een uitzicht... Wauw!

Oh noes! Ze Germanz and ze Hello Kitty Uno

Terwijl we ontbijten kijken we terug op een lekker actief ochtendje.

Nog voordat Anouk en Samantha wakker worden staat Hanne al naast de tent. Met een duf hoofd wordt ze aangesproken door een leuke gozer die met een enorm Duits accent vraagt of hij onze bungalow van binnen even mag bekijken. Hij en zijn maatje wilden eventueel zoiets huren aangezien ze hun tent zat waren. Na een leuk praatje werd er besloten vanavond met zijn allen samen te bbq'en.

Samantha en Hanne hebben daarna een rondje hardgelopen naar het water, heerlijk yoga en ontspanningsoefeningen gedaan (al was ontspannen een groot woord... "Ooooh zouden ze bij die outlet misschien een accu voor m'n gopro hebben?" Hè Sam?!).

Na een frisse douche vragen we bij de receptie waar we vers brood kunnen kopen. We krijgen een mondelinge routebeschrijving en gaan op pad.

Nog voor we van de camping aflopen, worden we aangesproken door een man die hier in de buurt een nachtclub beheerd. De pakkende naam van de club ("De slak" of als je het dan toch luxe wil laten klinken: 'l escargot) en het soort muziek laten ons al gauw besluiten dat we er vriendelijk voor bedanken en een clubavondje overslaan.

Relaxed lopen we richting de bakker, die we uiteindelijk niet kunnen vinden. Tot nu toe valt het richtingsgevoel en de tijdsaanduiding voor het aantal wandelminuutjes van de fransen toch wel een beetje tegen. De bakker is niet op de aangegeven plek en de 5 minuutjes die het te voet zouden zijn, kwamen ook niet helemaal overeen. Dit viel ons al eerder op. Het strand was 2 minuutjes lopen vanaf de camping, tenminste, volgens de receptie. Hardlopend een minuutje of 8.

Afijn, terug op de camping vragen we bij de surfschool ter plekke of zij weten waar we brood kunnen kopen. Wat blijkt; op nog geen 25 meter van onze tent kunnen we overheerlijk verse stokbroodjes en pain au chocolat kopen!

Voor de rest van de dag zijn de plannen al gemaakt: strand, surfoutlet, boodschappen doen en bbq!

Op het strand ziet Hanne ineens iemand met een boardje van Abezat lopen, dezelfde shaper als haar board. "Collectors item he!" We praten even over onze boardjes en hoe tragisch het is dat deze shaper niet meer onder ons is. We wensen elkaar nog veel en fijne golven toe en dan lopen we met zijn 3en naar het water toe wat er zo plat als een pannenkoek bijligt. We genieten even van de zon en het blauwe water voordat we richting de outlet in Hossegor vertrekken.

Het is een heerlijk middagje shoppen. Drukzoekende naar een kort wetsuitje en accu voor Sam, wax en een bikini voor Anouk en fins voor Hanne komen we van alles en nog wat tegen. We komen zelfs nog even in de winkel waar Hanne's eerste board oorspronkelijk vandaan komt. We zien zoveel moois. Ons verlanglijstje wordt dan ook steeds langer.

Het shoptourtje sluiten we af met de waxaankoop voor Anouk. In deze winkel hadden ze een stuk of 30 soorten wax. Verschillende vormen, kleuren en geuren. De meneer die ons hielp vond het hilarisch en hielp ons maar al te graag om iets uit te zoeken. De geuren van banaan, kokos, hars en bubblegum strelen de binnenkant van onze neuzen. Uiteindelijk kiest Anouk voor bubble gum en kokos.

Wanneer we terug zijn op de camping zijn onze nieuwe vrienden ook al ter plaatse. Heel schattig hebben ze al salade caprese gemaakt en rekening ermee gehouden dat dames graag wat groente van de bbq willen. Snel maken we nog even een overheerlijke aioli als saus/dip die ervoor zou zorgen dat de eventuele line-up de volgende dag lekker rustig zou zijn om ons heen. De mannen doen hun mannendingen (het vlees en de groentes grillen) en wij zorgen voor de gezelligheid en dekken de tafel.

Na het eten besluiten we toch maar lekker binnen te zitten vanwege de warmte. Al gauw komt er een spelletje op tafel: Uno, de Hello Kitty versie (notabene meegebracht door de mannen...)

Aan alle gezelligheid komt helaas een eind. We zijn moe en nemen afscheid van de mannen. Morgen weer een dag vol plannen. We gaan naar Spanje!

Wat een grafstemming...

De laatste honderden kilometers van de reis gaan voorspoedig. Na de drukte van Parijs (wat een malloten rijden daar toch rond...) kruipt Samantha lekker in het gecreeerde nestje achterin de auto en neemt Hanne na een smerige bak slootwater (een andere benaming was hier echt niet voor te vinden) het stuur over. Dapper drinken Anouk en Hanne de koffie leeg, want tja... Het is toch even een beetje cafeïne.

We wisselen nog een paar keer van chauffeur en houden nog een paar korte stops voordat we dan toch echt Hossegor inrijden. We zijn moe, blij dat we de afstand zo snel hebben kunnen afleggen en toe aan iets te eten. Eerst gaan we op zoek naar een toeristenbureau om te vragen welke campings aan te raden zijn.

We zijn er nog niet over uit waar we vannacht gaan slapen. Anouk komt met een andere optie, een hostel. Een echt bed, schone douches enzovoorts zijn na 16 uur rijden meer dan aantrekkelijk. Voordat we het hostel opzoeken eten we wat in het stadje. Helaas krijgen we te horen dat er deze hele week weinig tot niets spannends te beleven valt hier. Dat komt allemaal pas zodra de drukte op gang komt dankzij de grote surfers die deze plaats aandoen voor een wedstrijd.

Trudy, onze navigatie, heeft wat probleempjes met de franse straatnamen. Na wat creativiteit vinden we ongeveer de route die we moeten rijden. Het hostel ligt helaas toch wel heel erg ver weg van het strand. We besluiten naar een van de campings te rijden. De auto zoeft door een prachtige omgeving waar de natuur haar schoonheid ten volste aan ons toont en de villa's langs de weg laten ons dromen over een eventuele emigratia naar een oord als deze... Wees maar niet bang, we komen alledrie weer gewoon thuis na deze vakantie!

De camping ziet er mooi uit en na een moeizaam beraad (we zijn echt doodmoe) besluiten te gaan "glampen". Het scheelt bijna niets qua kosten met een tent en we hebben een echt bed. Voordat we er in kunnen, moeten we nog even een uurtje overbruggen. Na een klein rondje over de camping springen we weer de auto in op zoek naar een supermarkt. Dit was nog een iets grotere uitdaging dan gedacht. We zien het centrum van Hossegor 2 keer, maar dan worden we door een behulpzame francaise gedirigeerd naar een gigantische supermarkt. Anouk bewaakt even de auto terwijl Samantha en Hanne de boodschapjes halen. We verbazen ons over het uithebreide assortiment en het is dan ook lastig om te kiezen. Zo snel mogelijk proberen we te kiezen wat we willen en bewapend met een fles welverdiende rosé en een gezonde avondmaaltijd verlaten we de supermarkt weer. Anouk heeft zitten vechten tegen haar slaap en is blij dat we er weer zijn.

Op de campjng krijgen we onze bungalow toegewezen en nadat de auto uitgepakt is en de spullen een beetje op hun plek staan, worden de slaapplekken verdeeld en weer herverdeeld. Daar zijn we dan. Gesetteld en wel.

Hanne wil nog even gauw een klein surfje doen en eet dan ook heel snel even wat voordat ze haar board uitpakt en naar het strand rent. No waves...

Anouk en Samantha doen het heerlijk rustig aan. Ze koken wat lekkers en trekken het welverdiende wijntje erbij open. Er komen kaarsjes op tafel. Lieve Sam heeft voor een paar windlichtjes gezorgd. Echt functioneel. Grafkaarsen. De hilariteit is er groot door. En als dit een grafstemmjng is die er bij ons heerst, dan is een grafstemming een klein feestje!

We genieten van de avond, er wordt nog met dank aan de wijn en de sfeerverlichting een sensueel dansje gewaagd en daarna vallen onze ogen toch echt dicht...

"Je hebt een grens overschreden."

Inmiddels hebben we Nederland achter ons gelaten en zijn de eerste kilometers onder ons weggegleden. Bijna 2 uur later dan gepland hebben we uiteindelijk de motor gestart en 2 korte tussenstops hebben de rit nog ietsje vertraagd, maar dat kan de pret niet drukken. Caravana Sun schalt vrolijk uit de speakers terwijl Anouk een lekker knus hoekje gecreeerd heeft voor een tukje.

Ondertussen zoeven we langs Sint-Job-In-'t-Goor, of all places, en zingen Berry en Sebastiaan (a.k.a. Jack and the Weatherman) ons tegenoet met hun zoetgevooisde keeltjes. Wanneer "Man enough" onze trommelvliezen in beweging brengt gaat het gesprek gek genoeg ineens over naar de bifi-worstjes van Sam en de connotatie die ermee op gang komt zorgt voor een lachkick die ons weer compleet wakker maakt.

Wanneer we na een snelle tankbeurt onze weg weer vervolgen zien we ineens langs de weg een blote reuzekabouter staan in vol ornaat... Die zie je zo gauw niet in ons kikkerlandje!

"Je hebt een grens overschreden." Het klinkt bijna alsof we een overtreding begaan hebben wanneer we over de Franse grens rijden. Feitelijk hebben we dat ook... Een meneer in een busje seint ons dat er iets mis is. Wat blijkt: Sinds de laatste stop rijden we zonder de verlichting aan... Ai!

"Nou... Doe mij dan toch maar even wat hartigs. Een bifi-worstje." "Het zijn helemaal geen bifi's! Het zijn Amigo's... Kleine vriendjes!" De volgende lachkick begint. Ach ja... A dirty mind is a joy forever.

Nog even en dan rijden we het daglicht tegemoet. Het is zo dan ook de hoogste tijd voor een tussenstop, een sterke bak koffie en wisseling van de chauffeur. Sam heeft een aanzienlijke afstand overbrugd en is toe aan een welverdiend slaapje. Truste Sam! Goedemorgen Anouk! Hanne kruipt nu een tijdje achter het stuur.

Time to chase some dreams...

Dan is het toch echt zover. De dag waarop onze surf road trip zal beginnen.

3 weken lang genieten, 3 weken lang surfen, 3 weken lang doen waar we op dat moment zin in hebben.

Nog een paar uur te gaan...

1 van ons is nog hard aan het werk, 1 is druk bezig met de laatste voorbereidingen en heeft vandaag al het halve land vanuit de auto gezien daardoor en 1 van ons is nog druk bezig met het laatste deel van de EHBO cursus die vanavond afgerond gaat worden.

Via deze blog kunnen jullie ons volgen. We gaan proberen om regelmatig een blogstukje te plaatsen, maar dit is geheel afhankelijk van de toegang tot wifi en hoeveel tijd we hebben naast het genieten van de golven.

Vanavond rijden we eerst zo snel mogelijk voorbij Parijs tot aan de Atlantische kust. Vanaf daar zien we wel waar het schip, of in dit geval de auto, strandt.

We willen in ieder geval naar Hossegor, San Sebastian en San Vincente. De laatste week verblijven we in een heerlijke villa met Surfana Surftrips.